บทที่ 117 117 ความสุขที่เป็นของตัวเอง(พิเศษ)

บีมสูดหายใจเข้าลึก พยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่าให้กลับมาหนักแน่นอีกครั้ง เขาเหลียวมองไปรอบบ้านที่เต็มไปด้วยกรอบรูปครอบครัวและของเล่นของเด็กน้อย ก่อนจะทอดสายตามองฟ้ารูปโฉมโรยราที่นอนร้องไห้อยู่แทบเท้า

“บ้านหลังนี้... ชื่อมันเป็นของผม แต่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะยกมันให้คุณกับปลายฟ้า” บีมเอ่ยด้วยน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ